กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 292 ใครมันสมองกลวงขนาดนี้
“ก็แค่วิชาอาคมขอบเขตแก่นทองคำ คงบังเอิญบำเพ็ญสำเร็จพอดีล่ะมั้ง”
หลังฮวาเสี่ยวหรงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จิตสัมผัสของนางก็จับจ้องไปยังหลิ่วม่านม่าน
เมื่อเห็นหลิ่วม่านม่านตั้งใจบำเพ็ญเพียร นางก็ถอนจิตสัมผัสกลับทันที
นางแค่อยากดูว่าหลิ่วม่านม่านกำลังทำอะไรอยู่เท่านั้น
ผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์สูงสุดคนหนึ่ง ยังไม่คู่ควรให้นางใส่ใจ
ฮวาเสี่ยวหรงลุกขึ้น ร่างเลือนหายไป ก่อนออกตรวจตราบริเวณรอบนครหลวงต้าเฟิง
……
โถงใหญ่ของหออีผิ่น!
ฟางหยวนคุกเข่าอยู่กลางโถงใหญ่ รอบด้านมีปราณทรงพลังแผ่กดดันลงมาราวกับภูเขาสูงแต่ละลูก จนเขาแทบหายใจไม่ออก