กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 น่าจะไหวมั้ง
เหนือทุกตำหนักของสำนักกระดิ่งวายุแขวนกระดิ่งลมไว้
เมื่อลมอ่อนพัดผ่าน ก็จะเกิดเสียงใสกังวาน
เสียงประสานกันหลายระดับ ราวกับมีคนบรรเลงดนตรีอยู่
ไพเราะจับใจ
หลิ่วม่านม่านจูงฉินเฟิงมาถึงยอดเขา ทอดสายตามองไปไกล
ฉินเฟิงสังเกตว่าหลิ่วม่านม่านดูเศร้าอยู่บ้าง
“เป็นอะไรไป?” ฉินเฟิงถามด้วยความสงสัย
“คิดถึงท่านแม่” หลิ่วม่านม่านตอบ
ฉินเฟิงไม่ได้พูดอะไร