กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 211 ห้าร้อยผู้บำเพ็ญขอบเขตแปรเทพหลอมแก่นทองคำ
คนกลุ่มหนึ่งแทบอยากแหวกสมองฉินเฟิงออกดู ว่าในหัวของเขามีน้ำอยู่จริงหรือไม่
ตาแก่เหอตานซานนี่มีดีอะไรนักหนา?
“ฮ่า ๆ ๆ ทุกท่าน นี่แหละวาสนา วาสนา!” เหอตานซานหัวเราะอย่างเบิกบาน มือเหี่ยวย่นตบลงบนตัวฉินเฟิง
“เจ้าหนู วางใจเถอะ แม้ข้าจะมีอายุขัยเหลือไม่มาก แต่ตลอดร้อยปีนี้ มีข้าอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าแน่” เหอตานซานกล่าวอย่างจริงจัง
พูดตามตรง เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าฉินเฟิงจะเลือกตน
เขาไม่มีโอกาสทะลวงขอบเขตหลอมสุญญตาเพื่อเพิ่มอายุขัยอีกแล้วจริง ๆ
เรื่องนี้เขารู้ดี
แต่เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะช่วยให้ฉินเฟิงทะลวงถึงขอบเขตแปรเทพได้ภายในร้อยปี