กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 ไม่ใช่คนในโลกเดียวกันอีกแล้ว
ฟ้าดินเงียบสงัด
ไป๋จิงหงกับคนอื่น ๆ มองฉินเฟิงที่เดินกลับมาอย่างช้า ๆ ในใจสั่นสะท้าน ทั้งยังรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
โดยเฉพาะจางเฝ่ย ดวงตาเบิกโตแทบถลน
แววตาของเขายังเต็มไปด้วยโทสะที่ไม่ทันจางหาย พอมาอยู่บนใบหน้าแบบนั้นจึงดูพิลึกสุด ๆ
“ท่านอาจารย์!”
ฉินเฟิงเดินมาหยุดข้างไป๋จิงหงช้า ๆ แล้วฉีกยิ้มกว้าง
เงาดำสองสายด้านหลังเขาสลายไปตามสายลม
ศีรษะทั้งห้าร่วงลงจากข้างกายฉินเฟิงอย่างเงียบเชียบ ในที่สุดไป๋จิงหงก็เลื่อนสายตาลงมองเล็กน้อย
นางสูดหายใจลึก สีหน้าซับซ้อน