เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165 ผู้บำเพ็ญสายศาสตรา หลงเสี่ยวไห่
ฉินเฟิงมองปี้จิ้งหมิง ครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนพูดเรียบ ๆ ว่า “ขยะพวกนี้ยังสู้ข้าไม่ได้เลย ต่อให้ยึดร่างไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร”
นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เมืองเฟิง ภูตผีอัปมงคลก็กลายเป็นสิ่งที่ฉินเฟิง
ตั้งใจไว้แล้วว่าถ้ามีความสามารถ เขาจะฆ่าภูตผีอัปมงคลทั้งหมดให้หมด
คราวนั้นถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายพิเศษของเขาดูดซับพลังภูตผีอัปมงคลได้ เขาคงตายไปแล้ว
หลิ่วม่านม่านก็คงตาย ผู้คนทั้งเมืองเฟิงก็คงตายกันหมด
ภูตผีอัปมงคลเป็นสิ่งที่ไร้แนวคิดเรื่องความดีความชั่ว ราวกับว่าขอเพียงพวกมันมีชีวิตอยู่ ก็ต้องทำลายทุกคนให้หมด
ไม่ช้าก็เร็ว คนที่เขาห่วงใยอาจต้องตายด้วยน้ำมือของภูตผีอัปมงคล
ดังนั้น ถ้ามีโอกาส เขาย่อมต้องขัดขวางแผนการของไท่เซิงกับพวก
“ใต้เท้า พูดแบบนั้นไม่ได้ พรสวรรค์น่าสะพรึงกลัวอย่างท่านมีน้อยมาก