กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 รอคนบ้านเดียวกัน
ตอนนี้จางเฝ่ยมีจิตสังหารถึงขีดสุดแล้ว
แม้แต่ฉินเฟิงยังรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
“อาจารย์อา ท่านพักฟื้นให้ดีก่อนเถอะ”
ฉินเฟิงแบกจางเฝ่ยไว้บนบ่า สีหน้ากังวลในดวงตาจางลงไปไม่น้อย
ที่นี่มีคนจากสำนักแสงครามมากมายขนาดนี้ คิดว่าภูตผีอัปมงคลแถวนี้ก็คงมีไม่มาก
ตอนเขากับทังอวี้และคนอื่น ๆ มาถึงที่นี่ พวกเขาฆ่าฝ่าทางกันมาตลอด
ทางสำนักแสงครามมียอดผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำอยู่ หากเจอสัตว์อสูรหรือภูตผีอัปมงคลอะไรเข้า คงฆ่าล้างเป็นทางแน่
อีกอย่าง เขาก็สังหารภูตผีอัปมงคลไปไม่น้อยใต้หุบเหวเมืองเฟิง
แถวนี้น่าจะเป็นเขตปลอดภัยแล้ว