กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 หน้า ตะลึงพรึงเพริด
“ไม่นึกเลยว่าจางเฝ่ยอย่างข้าจะวางอำนาจมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายกลับมีวันที่ถูกอัดจนเป็นหมาตาย”
“ไป๋จิงหง ขอโทษด้วยนะ อุตส่าห์รับศิษย์ที่เจ้าเพิ่งรับมาได้ไม่นาน ข้ากลับพาเขามาติดอยู่ในแดนมรณะ”
“ข้าไม่ยอม…”
จางเฝ่ยพิงลำต้นไม้ ใบหน้าซีดขาว ปากพึมพำไม่หยุด
ในมือกำหญ้าหางหมาไว้ ดวงตาไร้แวว
เขาวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว!
โอสถก็หมดแล้ว
ศิลาวิญญาณก็ใช้จนหมด
พลังวิญญาณในร่างก็เหือดแห้ง