กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 น่าสะพรึงกลัว ยามราตรี
“หา? เกิดอะไรขึ้น?”
จางเฝ่ยหันขวับ!
เมื่อเห็นลู่เหยาหน้าซีดเผือดและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แววตาของเขาก็พลันเคร่งขรึม
“โดนของที่เจ้าขว้างออกไปกัดเข้าแล้ว” จินเซิ่งหูกล่าว
เขาพูดไม่ออก!
ยอดผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำผู้สง่างาม กลับถูกของกระจ้อยร่อยทำให้ตกใจเสียได้
นี่มันยังใช่จางเฝ่ยจอมโจรคนเดิมอยู่อีกหรือ?
“ไม่น่าจะเป็นถึงขนาดนั้นนี่!” จางเฝ่ยอึ้งไป เขาล้วงขวดยาออกจากอกทันที หยิบเม็ดหนึ่งแล้วยัดเข้าปากลู่เหยา
จากนั้นก็ยกขาขึ้น เหยียบหัวภูตผีอัปมงคลจนระเบิด