กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 กลัวตาย สังหาร
ฉินเฟิงไม่ได้ทำตัวเกินหน้าที่พาหลงอวี่ไปยังเรือนเล็กของหลิ่วเจิ้งเสียน สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าควรให้เฉียวลี่เป็นคนจัดการ
อย่างมากเขาก็เป็นแค่ท่านเขยครึ่งตัว
เมื่อหลงอวี่กับพวกมาถึง เฉียวลี่ก็ไม่ลังเล นางพาพวกเขาไปยังเรือนรับรองด้วยตัวเอง
“นายท่านหลง พวกท่านพักที่นี่เถิด ตอนนี้อาเจิ้งบาดเจ็บสาหัส หมดสติยังไม่ฟื้น ข้ายังต้องไปดูแลเขา หากต้อนรับขาดตกบกพร่อง ขอโปรดอภัยด้วย” เฉียวลี่กล่าวพลางคารวะอย่างนอบน้อม
“พวกเรามารบกวนแล้ว!” หลงอวี่ประสานมือคารวะตอบ
เฉียวลี่จากไป พร้อมสั่งให้บ่าวไพร่มาคอยดูแลพวกเขา
“จำฉันได้ไหม?”
ฉินเฟิงกลับมายังเรือนเล็กของตน โดยมีหลงอวี่เดินตามอยู่ข้างกาย
ฉินเฟิงไม่สนใจเลยว่าจงอู๋หยาตายหรือยัง