กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 396 เศร้าไม่ลงเลยสักนิด
มันค่อย ๆ กลายเป็นโปร่งใสทีละน้อย กระทั่งสุดท้ายก็ไร้ซึ่งร่องรอยใด ถังถังยื่นมือไปคว้าตรงนั้น ทว่ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ราวกับว่าก่อนหน้านี้เธอเพิ่งผ่านความฝันอันยาวนานตื่นหนึ่งมาอย่างไรอย่างนั้น
เธอพยายามสะกดกลั้นขอบตาที่เริ่มผ่าวรุ่มเอาไว้ ชาติก่อนเธอมีเสี่ยวปู้เตี่ยนคอยอยู่เคียงข้างผ่านพ้นคืนวันอันโดดเดี่ยวมาเนิ่นนาน จึงไม่ทำให้เธอเติบโตขึ้นมาเป็นคนบ้าที่แปลกแยกเก็บตัว
ชาตินี้ไม่ใช่ริ้วแสงหรอกหรือที่อยู่เคียงข้างการเปลี่ยนแปลงของเธอทีละน้อย ๆ เมื่อมีริ้วแสงคอยอยู่เคียงข้าง เธอจึงไม่หวาดกลัวสายตาของผู้อื่นยามที่ยังเด็ก และเติบโตขึ้นมาทีละก้าวด้วยจิตใจที่มั่นคงได้