เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 350 ก็แค่สูญเสียบุญกุศลไปบ้าง
ตอนที่ทั้งสี่คนมาถึงบ้าน กับข้าวที่บ้านก็ถูกยกขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
“เพิ่งคิดจะโทรหาพวกนายอยู่พอดี รีบมากินข้าวสิ หิวกันแล้วใช่ไหม”
ทั้งสี่คนนั่งลง มองดูรอบหนึ่งก็ไม่เห็นถังถัง “ย่า ถังถังล่ะ”
“ถังถังไปบ้านยายของพวกนายแล้ว ไม่ต้องไปสนใจถังถังหรอก พวกนายกินของพวกนายไปเถอะ”
เจาฉายเหลือบมองติงหยาง ก็เห็นว่าประกายตาของเจ้าหนูนี่ดับวูบไปหมดแล้ว โถเอ๊ย ทำตัวยังกับถูกทิ้งอย่างนั้นแหละ
ข้อสำคัญคือนายกับน้องหญิงของฉันยังไม่มีสถานะความสัมพันธ์อะไรกันเลยไม่ใช่หรือไง
พอติงหยางได้ยินว่าถังถังไม่อยู่บ้านก็รู้สึกไม่สบายใจ เป็นเพราะอะไรกันแน่นะ ต่อให้เขาทำตรงไหนผิดไป อย่างไรก็ต้องให้โอกาสแก้ไขไม่ใช่หรือ
ซี๊ด~~ ติงหยางมีแผลร้อนในเต็มปาก พอกินอะไรก็เจ็บ