เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 เผ่นแล้ว เผ่นแล้ว
ติงหยางมองดูถังถังลูบท้องด้วยความขบขัน ก่อนจะหยิบยาลูกกลอนซานจาหนึ่งเม็ดป้อนเข้าปากถังถัง “อิ่มแล้วเหรอ”
“อื้อ อร่อย คราวหน้าจะมากินอีก”
“ได้ คราวหน้าค่อยมากินอีก พอกินยาลูกกลอนซานจาเม็ดนี้แล้ว เดินกลับไปถึงหอพักก็คงย่อยได้เกือบหมดพอดี รีบกลับไปนอนเอาแรงสักตื่นเถอะ ตอนบ่ายยังต้องฝึกทหารอีกนะ”
เด็กสาวทั้งห้าคนต่างพากันจ้องมองปากของถังถัง จะว่าไปแล้ว ยาลูกกลอนซานจานี่ยังมีเหลืออีกไหม แน่นท้องจนทรมานเหลือเกิน
ถังถังยื่นมือเล็กออกไป ติงหยางก็เข้าใจความหมายของถังถังในทันที เขาหยิบยาลูกกลอนซานจาห้าเม็ดวางลงบนมือถังถัง ถังถังจึงหันไปแจกจ่ายให้คนละเม็ด
“กินกันทุกคนเถอะ พอกินแล้วพวกเราก็เดินกลับหอพักกัน” จะได้ถือโอกาสย่อยอาหารระหว่างทางไปในตัว