กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 149 นี่มันหลานสาวปากโป้งชัด ๆ
เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเด็กเล็กตามเดิมอย่างเอียงอายว่า “ก็พอไหว เวลาว่างยังเยอะมาก”
เสียงเปลี่ยนไปอีกแบบ “งั้นวันหน้าฉันชวนเธอออกมาเที่ยวด้วยกันได้ไหม”
พอพูดถึงตรงนี้ ก็ยังก้มศีรษะลงช้า ๆ ทำท่าทางเอียงอาย “ได้สิ ขอแค่ไม่กระทบกับอาชีพของเธอก็พอ”
ต่อมาก็เงยหน้าขึ้น สองมือยังกำมีดกับส้อมแน่น ทำท่าทางตื่นเต้นสุดขีด “มะ ไม่หรอก อาชีพของฉันอิสระมาก”
โดยเฉพาะรอยยิ้มบนใบหน้านั่น ที่แข็งค้างเจือความขัดเขินกับความตื่นเต้น แสดงได้ลึกซึ้งถึงแก่นจริง ๆ