กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 93 การร่ำลาอันแสนอาลัยอาวรณ์
“เธอบอกทีว่าจะรีบร้อนไปทำไม กลับไปก็ไม่ต้องทำงาน อยู่ที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ รอให้อากาศอบอุ่นขึ้นแล้วค่อยกลับสิ”
คุณยายข่งตบมือแม่ยายร่วมดองเบา ๆ “ฉันกลับไปดูเสียหน่อย บ้านนั้นไม่มีคนอยู่นาน ๆ ก็ไม่ได้ รอเข้าฤดูใบไม้ร่วง ฉันดูแล้วถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดจะกลับมาอีก”
“งั้นตกลงตามนี้นะ ถึงตอนนั้นต้องมาให้ได้ล่ะ เธอเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าหน้าหนาวเมืองไห่ซื่อทรมานที่สุด ถึงตอนนั้นก็มาหลบหนาวที่นี่”
“ได้ ขอแค่ไม่มีอะไรผิดพลาดฉันกลับมาแน่” ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไม่ต้องคิดอะไรสักอย่าง สบายกว่าใช้ชีวิตในเมืองตั้งเยอะ