กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 2 สองแม่สามีลูกสะใภ้
“เออ รู้แล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
ว่านอิงคิดไปคิดมาก็ยังไม่วางใจ จึงสำทับเพิ่มอีกประโยค “คุณอย่าไปเองนะ แข้งขาคุณมันช้าเกิน กลับบ้านไปเรียกเด็ก ๆ ที่บ้านให้ช่วยวิ่งไปธุระให้ ให้พวกเขารีบหน่อย”
“รู้แล้ว ตอนนี้ฉันจะกลับไปเรียกคน” ขาแก่ ๆ ของไป๋เฟิงเหนียนซอยยิบวิ่งฉิวกลับบ้านตนเอง เคราะห์ดีที่บ้านทั้งสองหลังอยู่ใกล้กัน
ว่านอิงเห็นเข้าก็ร้อนใจจนอ้าปากค้าง สุดท้ายไม่ได้พูดอะไรออกไป ได้แต่เป็นห่วงตาแก่อยู่บ้าง กลัวว่าจะล้มลงไปจนกลายเป็นการซ้ำเติมให้วุ่นวายกว่าเดิม
ยามนี้หญิงชราที่เมื่อครู่ยังตื่นตระหนกพลันสงบนิ่งลงได้ เดิมทีเธอไม่ใช่คนที่จะลนลานเมื่อเจอเรื่อง เพียงแต่ชั่วครู่เมื่อกี้ค่อนข้างชุลมุนไปบ้าง เวลานี้จะมาสับสนวุ่นวายไม่ได้เด็ดขาด