เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 308 จบบริบูรณ์ คำบอกเล่าของเสี่ยวเหยา
ก่อนที่ข้าจะได้พบเพื่อนรักของข้า ชื่อของข้าคือเสี่ยวเหยา เหยาที่มาจากคำซึ่งหมายถึงตายแต่เยาว์วัย เพราะข้าเป็นเด็กหญิงที่ไม่ถูกครอบครัวคาดหวัง
ข้าเคยคิดว่าเด็กหญิงอายุเพียงน้อยนิดต้องซักผ้า ทำอาหาร เก็บหญ้าเลี้ยงหมู และให้อาหารปศุสัตว์ เป็นเรื่องปกติ เพราะในหมู่บ้านของพวกเรา เด็กหญิงส่วนใหญ่ใช้ชีวิตเช่นนี้
ระหว่างทางหนีภัยอดอยาก เมื่อยากลำบากถึงที่สุด ผู้ที่ถูกทอดทิ้งเป็นคนแรกก็คือเด็กหญิง
จนกระทั่งข้าได้พบเพื่อนรักของข้า ข้าจึงรู้ว่าแท้จริงแล้วสิ่งนี้ไม่ปกติ ไม่ใช่ทุกครอบครัวที่ดูแคลนเด็กหญิง
พวกเขาโกรธแค้นจนด่าทอย่าที่ตั้งชื่อให้ข้ากับพ่อแม่ที่ทอดทิ้งข้า และออกหน้าออกใจแทนข้า
ลูกพี่ตั้งชื่อใหม่ให้ข้า เซี่ยเหยา เขาบอกว่าหยาแปลว่าหยกงาม
พี่เสี่ยวหม่านกอดข้านอนด้วยกัน