กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 6 พวกเรามีทางรอดแล้ว
เสี่ยวเหยาเห็นว่าท่านผู้เป็นช่างคนนี้ไม่เย็นชาเหมือนท่านที่ตีพี่เสี่ยวหม่านเมื่อครู่ นางจึงคุกเข่าลงกับพื้นทันที มือน้อยทั้งสองขยับถูไปมาอยู่ไม่หยุด
“ท่านอาจารย์เซียน ขอความกรุณาท่านเถิด ข้าทำได้ทุกอย่าง ขอเพียงท่านเมตตาประทานข้าวเหลือและน้ำสักหน่อย”
หวังจินฮวาน้ำตาคลอออกมาแล้ว หนูน้อยคนนี้น่าสงสารเหลือเกิน รู้ความจนทำให้ใจสะเทือน ที่สำคัญคือท่าทางน่าสงสารของนางไม่เหมือนแสร้งเล่นเลยสักนิด
ยุคนี้ยังมีเด็กเร่ร่อนอีกหรือ เธอปาดน้ำตาแล้วรีบดึงเสี่ยวเหยาขึ้นจากพื้น
“ฉันไม่ใช่ท่านอาจารย์เซียน หนูเรียกฉันว่าย่าหวังก็ได้ เด็กดี ใต้เข่ามีทองคำ เราไม่คุกเข่าตามอำเภอใจ เข้าใจไหม