ตอนที่ 98 เชียร์ติดขอบสนาม

ตอนที่ 98 เชียร์ติดขอบสนาม

หมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิกอยู่เมืองข้างๆ ระยะทางไม่ไกลมาก ขับรถ 40 นาที นั่งรถเมล์ 1 ชั่วโมง

เจียงสือเยี่ยนเก็บข้าวของย้ายจากบ้านลั่วสวี่กลับมาอยู่ห้องเล็กๆ ของตัวเอง จัดการทำความสะอาดครั้งใหญ่ จากนั้นก็ไปเยี่ยมเซี่ยหลานที่สถานพักฟื้น นั่งลูบขนเจ้าบลูเล่นตลอดช่วงบ่าย

เขาพาเซี่ยหลานไปตรวจเช็กร่างกายตามนัด เรื่องที่น่ายินดีคือมะเร็งต่อมฟีโรโมนของเซี่ยหลานไม่ได้ลุกลาม หน้าตาก็ดูสดชื่นขึ้น แถมยังถักผ้าพันคอให้เขา หลิ่วชู และเจ้าบลูคนละผืนด้วย

ในห้องของเซี่ยหลานมีทีวีรุ่นเก่าตั้งอยู่ กำลังถ่ายทอดสดพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว

บนลานน้ำแข็งและหิมะขาวโพลนเต็มไปด้วยสีสันสดใส ใบหน้าของนักกีฬารุ่นเยาว์ฉายผ่านหน้าจอไปทีละคน เซี่ยหลานนั่งมองอย่างสงบ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เมื่อกี้เด็กในขบวนคนนั้นหน้าคล้ายเยี่ยนเยี่ยนมากเลย พ่อนึกว่าเยี่ยนเยี่ยนอยู่ในนั้นด้วยซะอีก"

มือที่กำลังเกาใต้คางเจ้าบลูของเจียงสือเยี่ยนชะงักไป หันไปมองหน้าจอทีวี

คนหน้าเหมือนเขาไม่เห็น แต่กลับเห็นเบต้าที่ทำตัวโลว์โปรไฟล์ทว่าโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชนเข้าพอดี