ตอนที่ 48 เมามาย

ตอนที่ 48 เมามาย

คืนนั้น สือจั๋วฝันประหลาด

ในความฝันเป็นมุมมองเดียวกับตอนที่เขาห่มผ้าให้ลั่วสวี่ แต่กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่หยดลงบนตัวลั่วสวี่ตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา ดูเหมือนจะไม่ใช่หยดน้ำ แต่เป็นเหงื่อไคล ส่วนลั่วสวี่ก็สะดุ้งตัวหดหนีราวกับถูกน้ำร้อนลวก ผิวขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาที่ปรือขึ้นครึ่งหนึ่งฉ่ำไปด้วยม่านหมอก แม้แต่ขนตาและไฝแดงตรงหางตาก็เปียกชื้นไปหมด

สติสัมปชัญญะเตือนเขาว่าไม่ควรทำต่อแล้ว ทว่าในจังหวะที่กำลังจะถอยห่าง ลั่วสวี่กลับจ้องมองเขาด้วยแววตาเย้ายวนหยาดเยิ้ม ยกมือขึ้นสัมผัสข้างแก้มของเขา แล้วช่วยเช็ดเหงื่อให้อย่างออดอ้อน

ยั่วยวนยิ่งกว่าปีศาจจิ้งจอกที่ดูดกลืนพลังหยางเป็นอาหารเสียอีก เส้นสติในหัวของเขาขาดผึงลงทันที ทั้งสายตา ใบหน้า ลมหายใจ และกลิ่นหอมของคนใต้ร่างหลอมรวมกลายเป็นวังวนที่ดึงดูดให้เขาจมดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นขัดจังหวะ สือจั๋วสะดุ้งผวาลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง ควานหามือถือตรงหัวเตียงมากดปิดเสียงปลุก

ชั่วพริบตานั้นเขารู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกบาล เขาฝันเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง แถมยังฝันถึงลั่วสวี่เนี่ยนะ

ต้องเป็นเพราะกลิ่นหอมในห้องตอนนี้เข้มข้นเกินไป จนถึงขั้นผิดปกติแล้วแน่ๆ เขาขยับตัวหันไปมองเตียงข้างๆ อย่างแข็งทื่อ ผ้าห่มผ้าไหมแท้บนเตียงนูนขึ้นเป็นเนินโค้ง ลั่วสวี่ยังคงนอนหลับอยู่

สือจั๋วก้าวลงจากเตียงด้วยสมองที่สับสนวุ่นวาย ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ