ตอนที่ 11 ยอมเจ็บตัวเพื่อปิดเกม

ตอนที่ 11 ยอมเจ็บตัวเพื่อปิดเกม

ความรู้สึกแบบนี้ไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิด มันเหมือนมีมดนับร้อยตัวไต่ยั้วเยี้ยขยุ้มหัวใจ ผิวหนังทุกตารางนิ้วบนตัวพากันลุกชันเป็นตุ่มหนังไก่

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังจงใจปล่อยฟีโรโมนออกมาอีก

ฟีโรโมนของหมอนั่นเป็นกลิ่นอีเทอร์อ่อนๆ แฝงความหวานเจือจาง ทว่าแอบมีความฉุนแสบคอจนทำเอาสำลัก

ลั่วสวี่คันคอจนกลั้นไม่อยู่ หลุดไอออกมาเสียงหนึ่ง

เป็นที่รู้กันดีว่า การที่อัลฟ่าจงใจปล่อยฟีโรโมนออกมามีแค่สองเหตุผล ไม่เป็นการอ่อย ก็เป็นการหาเรื่อง

แล้วไอ้หมอนี่มันต้องการอะไร?

เขาเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ อยากเปิดศึกกับเขางั้นเหรอ?

พวกเขารู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า? แต่พอมองดูดีๆ เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายอยู่เหมือนกัน บางทีอาจจะเคยเจอกันที่ไหนสักแห่งจริงๆ

แต่พอนึกดูดีๆ ก็นึกไม่ออก ลั่วสวี่จึงหลุบเปลือกตาลง