ตอนที่ 3 ฟีโรโมน

ตอนที่ 3 ฟีโรโมน

ลั่วสวี่เองก็งงเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ทะเลาะกันนิดหน่อย ทำไมถึงพากันสลบเหมือดไปหมดแบบนี้

ตามติดมาด้วยห้องหนึ่ง ห้องสอง ห้องสี่ ห้องห้า และห้องหก ที่ล้มระเนระนาดลงไปตามๆ กันราวกับคลื่นซัดฝั่ง

กลางสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญระงมไปทั่วสารทิศ

ในเวลานี้ ตัวต้นเหตุอย่างลั่วสวี่หลุบตาลงต่ำ ทำหน้ามึนงงสุดขีด

อัลฟ่าเพียงคนเดียวที่รอดพ้นจากพิษฟีโรโมนยืนอยู่หน้าห้องควบคุมกล้องวงจรปิด เด็กหนุ่มยืนย้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น หันกลับมามองฝูงชนที่ล้มระเนระนาดอยู่เบื้องหลัง

เจียงสือเยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่แสดงความเห็น แล้วหมุนตัวเดินหนีทันที

พอเห็นผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวกำลังจะชิ่งหนี ลั่วสวี่ก็รีบก้าวตามไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อาจเป็นเพราะตอนนี้ร่างกายแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง น้ำเสียงของเขาจึงฟังดูแผ่วเบาและลากหางเสียงนิดๆ "นายอย่าเพิ่งไปสิ"

เสียงนั้นเบาหวิวราวกับลูกแมวร้องคราง

ลั่วสวี่รู้สึกขนลุกกับน้ำเสียงของตัวเองจนแทบอยากจะอาเจียน