กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 269 ขอโทษ
สุดปลายทางเดินมีเพียงไฟฉุกเฉินดวงหนึ่งกะพริบสลัวสลับสว่าง สาดส่องระเบียงทางเดินโลหะทั้งสายให้ดูราวกับซากปรักหักพังที่ถูกควักไส้จนกลวง
หลินโหย่วขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง
เธอกอดเข่าตัวเองไว้ หน้าผากแนบกับแขนที่เปื้อนฝุ่นและคราบเลือดจนเลอะเป็นแผ่นเดียวกัน
บนผิวมีรอยไหม้เป็นผืนใหญ่ ทั้งยังมีบาดแผลที่ถูกโลหะกรีดเปิด
ไม่มีเสียงร้องไห้อีกแล้ว
ร้องไห้ไม่ออกแล้ว
เหลือเพียงลมหายใจที่ขาด ๆ หาย ๆ กระตุกเป็นช่วง ๆ
เธอไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร