กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 252 ฉันก็มีหางปลาได้
โค่วรุ่ยยืนอยู่ในห้องโถงว่างเปล่า ราวกับไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้กลายเป็น “ผู้ถูกทอดทิ้ง” ไปแล้ว
เผยหานโจวดูเหมือนยังอยากเข้าไปพูดอะไรบางอย่าง หลินจิ่วจึงดึงแขนเสื้อเขาไว้
“เธอเตือนเขาไปแล้ว”
ปลายนิ้วของเผยหานโจวชะงัก จริง ๆ แล้วเขายังอยากพูดว่า รออีกหน่อยเถอะ เขาอาจจะยอมก็ได้
แต่หลินจิ่วส่ายหัว
“โค่วรุ่ยไม่ฟังหรอก”
“เขาบูชาศูนย์กลาง ยิ่งกว่าความยำเกรงต่อชีวิตเสียอีก”
เรื่องแบบนี้ในโลกของหลินจิ่วก็เห็นได้บ่อย ในข่าวเรียกพวกเขาพร้อมกันว่า “ลัทธิชั่วร้าย”
“ปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่เถอะ ถ้าอยู่คนเดียว เสบียงที่นี่ก็พอให้เขาอยู่ได้อีกนาน” หลินจิ่วไม่อยากเป็นอริยะหรอก