กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 237 หวังว่าจะไม่ได้ใช้
ความเจ็บปวดยังไม่จางหาย เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ปนลมหายใจหอบ ๆ เล็ดลอดจากลำคอของเสิ่นเยี่ยน หยดน้ำตาที่มุมตาหลุดร่วงลงสู่ผิวน้ำ ค่อย ๆ จมลงก้นตู้ และก่อตัวเป็นไข่มุกสีขาวขุ่นเม็ดหนึ่งในน้ำ
หลินจิ่วมองตาค้าง ลืมหายใจไปเลย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นความงามที่ประหลาดพิลึกขนาดนี้
โหดร้าย เจ็บปวด แต่กลับงดงามจนน่าตะลึง
“...ที่เล่ากันมาเป็นเรื่องจริงด้วย” เธอพึมพำเบา ๆ “มนุษย์เงือกพอโดนน้ำ ก็จะงอกหางออกมา”
แถมยังเป็นสีรุ้งเจ็ดสีราวกับอยู่ในความฝันแบบนี้อีก
เกล็ดแต่ละแผ่นราวกับอัญมณีที่แสงสว่างจูบไว้ เรียงซ้อนกันแผ่ขยายตั้งแต่เอวไปจนถึงครีบหาง สีสันหมุนวนเปลี่ยนไปไม่หยุด ทอง น้ำเงิน ม่วง เขียว เงิน ชมพู ราวกับแสงออโรราที่ถูกยามสนธยาขยี้จนแตกกระจาย