กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 ถือซะเป็นความขอบคุณที่ฉันมีต่อเธอ
ตอนแรกหลินจิ่วเพียงแค่เลีย
บาดแผลตรงนั้นมีเลือดไหลไม่หยุด แดงสดและร้อนระอุ ราวกับมีเสน่ห์ดึงดูดถึงตายบางอย่าง หลินจิ่วรู้สึกราวกับได้ลิ้มคำแรกของของหวานสักอย่าง ความอุ่นที่ปนกลิ่นคาวนั้นละลายอยู่บนปลายลิ้น เหมือนแยมผลไม้ป่าที่เคี่ยวได้พอดีตัว ทั้งเหนียวทั้งหวาน หวานจนมึนหัว
เธอหลงเคลิ้ม
ท่วงท่าของเธอก็ค่อย ๆ กล้าขึ้นเรื่อย ๆ
ราวกับกำลังลิ้มลองเค้กเครปเบอร์รีเนื้อเนียนฟูสักชิ้น แต่ละชั้นมีรสหวานที่แตกซ่านในปาก แต่ละคำติดอยู่ที่ปลายลิ้น เธอเลียผ่าน แล้วก็ดูดเบา ๆ ราวกับได้ลิ้มรสความพึงพอใจในวินาทีที่ฟันกระทบเปลือกคาราเมลกรุบกรอบ ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมา
เผยหานโจวไม่ขยับเขยื้อนเลยตลอดเวลา