เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 พบคนคุ้นเคยอีกครั้ง
“...อยู่ห่างจากฉันหน่อย หลินจิ่ว”
ชายหนุ่มขดตัว ร่างกายเกร็งจนถึงขีดสุด ผมสีดำบดบังหางตา เหงื่อเม็ดบางไหลลงมาตามขมับ ลมหายใจของเขาปั่นป่วน ราวกับพร้อมจะถูกอัคคีโหมแผดเผาจนทะลุร่างได้ทุกเมื่อ
คำปฏิเสธแหบพร่านั้น เมื่อหลินจิ่วได้ยินกลับฟังดูคล้ายคำเรียกอันเย้ายวนมากกว่า
ทั่วทั้งอากาศอบอวลด้วยกลิ่นหวานละมุน
หัวใจของหลินจิ่วสับสนวุ่นวาย เหตุผลกำลังเตือนให้เธอถอยห่าง
แต่ฝ่าเท้ากลับคล้ายถูกบางสิ่งดึงรั้งให้ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว
“นายเป็นอะไรไป?” หลินจิ่วขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือออกไป แล้วใช้ปลายนิ้วแตะไหล่ของเผยหานโจวอย่างระมัดระวัง
ในชั่วขณะนั้น ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจราวกับถูกกระชากขาด ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ผมสีดำบดบังหางตา ขณะที่ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งแล้วครั้งเล่า