เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 115 แม้แต่จะถามก็ไม่ได้เหรอ?
หลินจิ่วรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองสับสนอยู่เล็กน้อย
เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
ไม่ว่าจะเป็นตอนแอบอู้งานให้พระเอกลับหลังระบบ หรือถูกบังคับให้ทำตามภารกิจบ้าบอนั่นแล้วพูด “ความรัก” เสแสร้งที่แม้แต่ตัวเองยังไม่เชื่อกับเผยหานโจว เธอก็ยังทำได้โดยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เป้าหมายของหลินจิ่วมีเพียงอย่างเดียวมาตลอด นั่นคือทำภารกิจให้เสร็จแล้วเลิกงานกลับบ้าน
หรือบางทีเธออาจชินกับการเป็นมนุษย์งานเยี่ยงโคม้าในบริษัทไปแล้ว
ในสายตาของหลินจิ่ว งานทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนไร้ความหมาย
ไม่ว่าเถ้าแก่จะพูดถึงวิสัยทัศน์ของบริษัทได้สวยหรูแค่ไหน หรือโฆษณาความรับผิดชอบต่อสังคมได้เลิศลอยเพียงใด เวลาหลินจิ่วมาทำงาน เธอก็ไม่เคยใส่ใจจริงจังอยู่แล้ว
คนทำงานหาเช้ากินค่ำจะเอาอุดมการณ์อะไร ฉันมาทำงานวันนี้ก็แค่ทำงานให้เสร็จแล้วกลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง
คิดว่าฉันเกิดมาเป็นโคม้าแล้วชอบทำงานหรือไง?