กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 นี่จะให้ฉันกลับไปเริ่มนับหนึ่งใหม่เหรอ?
ตอนที่หลินจิ่วเริ่มได้สติ ลมหายใจของเธอก็สงบลงมากแล้ว ความรู้สึกแสบร้อนที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกค่อย ๆ จางหายไป สติสัมปชัญญะจึงกลับคืนมาในที่สุด
เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แล้วพบว่าท้องฟ้ามืดลงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แสงสนธยาสีเหลืองหม่นส่องผ่านรอยแยกของกำแพงผุพัง ทอดเงาด่างพร้อยลงบนพื้น
หลินจิ่วรู้สึกว่าสิ่งที่รองอยู่ใต้ตัวมีความยืดหยุ่นดีมาก เธอกะพริบตา ก่อนใช้สองมือยันลงไปเพื่อจะลุกขึ้นนั่ง
สัมผัสใต้ฝ่ามือไม่ใช่ดินหินหรือพื้นหญ้า แต่เป็นกล้ามเนื้อแน่นกระชับและแข็งแรงผืนหนึ่ง มันขยับขึ้นลงเล็กน้อย หดเกร็งและคลายตัวตามจังหวะลมหายใจ ทั้งยังแผ่ไอร้อนและความยืดหยุ่นออกมา
หลินจิ่วแข็งค้างไปทั้งตัว พอก้มหน้าลงมอง