กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 นั่นคือรอยยิ้มของเถ้าแก่เธอ
หลินจิ่วกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
“ตุบ”
เหนือศีรษะขึ้นไปบนพื้นชั้นสอง มีเสียงสั่นสะเทือนทุ้มหนักดังขึ้น
จากนั้น “ตุบ... ตุบ... ตุบ...” จังหวะหนักหน่วงและเชื่องช้า ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจของหลินจิ่ว
เผยหานโจวขมวดคิ้วลง เย่อิ่งพุ่งเข้ามาแล้วพูดกับทั้งสองคนด้วยเสียงเบา
“ผู้บัญชาการ รีบถอนตัว จากที่เห็นด้วยตาเปล่า พวกเราสู้ไม่ไหว”
ต้องเป็นตัวอะไรที่ใหญ่โตแค่ไหนกัน ถึงจะทำให้เย่อิ่งยอมทิ้งการต่อสู้ได้
ลมหายใจของหลินจิ่วสะดุด เธอเงยหน้าขึ้นทันที
ณ ราวกั้นชั้นสอง เงาร่างมหึมาสายหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไป