เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 ในโลกเย็นชาที่ใครต่อใครเห็นแก่ตัว มีเพียงคนเดียวที่แตกต่าง
ตอนนั้นเอง เฟยเอ๋อร์ผลักประตูเข้ามา พลางเดินพลางถามว่า “มีอะไรให้ฉัน กินมื้อเย็นได้หรือยัง มีมื้อเย็นให้ฉันกินไหม?”
ฝั่งหนึ่งคือพระเอกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ส่วนอีกฝั่งคือนางเอกที่คิดอยู่อย่างเดียวว่าจะกินข้าว
หลินจิ่วรู้สึกเหนื่อยใจ เธอวางช้อนพาดไว้ข้างหม้อ “เสร็จแล้ว ๆ กินได้เลย”
เธอกวักมือเรียกเฟยเอ๋อร์ “ไป แบ่งข้าวให้คนข้างนอกกิน”
ดวงตาของเฟยเอ๋อร์เป็นประกาย ส่วนเย่อิ่งที่กำลังทำหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ ก็เปลี่ยนสายตาเช่นกัน จากที่จ้องหลินจิ่วก็หันไปจ้องอาหารแทน
เฟยเอ๋อร์ยกมือปกป้องอาหารไว้ ไม่เปิดโอกาสให้เย่อิ่งแอบกินแม้แต่น้อย ขณะที่กำลังจะเดินออกไป เธอถึงได้เห็นเผยหานโจวที่อยู่ข้างหลินจิ่ว จึงทักทายอย่างสุภาพ
“พี่เผย”
เผยหานโจวพยักหน้าให้เธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เฟยเอ๋อร์เบี่ยงตัวแล้วอุ้มอาหารเดินออกไปอย่างมีความสุข ส่วนเย่อิ่งที่เดิมควรจะตำหนิหลินจิ่วต่อก็เดินตามออกไปทั้งกลืนน้ำลายไปด้วย