เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 เผยหานโจวก็แค่คนเป็นอัมพาต ไม่คุ้มค่าที่ฉันจะผลาญวัยสาวให้หรอก
นอกประตูกระท่อมเพิง มีเงาร่างสองคนที่ดูซอมซ่อรีบก้าวเข้ามา เป็นเว่ยเฉิงกับเฟยเอ๋อร์
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองเพิ่งผ่านการต่อสู้กันวุ่นวายมา เสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งและฝุ่น
“พี่สาว—!” เฟยเอ๋อร์หอบโผเข้ามา มือทั้งสองลูบคลำไปทั่วตัวหลินจิ่ว ใบหน้าเล็กที่บิดเบี้ยวด้วยความกังวลซ่อนความห่วงใยไว้ไม่อยู่ “พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ฉันเพิ่งได้ยินเสียงต่อสู้แถวนี้ เลยลากพี่ชายฉันวิ่งมาเลย”
“ฉันจะมีเรื่องอะไรได้” หลินจิ่วเพิ่งจะปัดมือเธอ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าผมยังเปียกและยังเช็ดไม่แห้ง แถมปกเสื้อเปื้อนน้ำเลือด จึงได้แต่ยกมือโบกไปอย่างขอไปที
ลูบไปเถอะ ลูบไปเถอะ มือนางเอกที่ขาวสะอาดช่วยเช็ดหน้าให้เธอ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรไม่ดี