กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 เธอรู้สึกว่าตัวเองพูดจาปากร้ายขึ้นเรื่อยๆ
หลินจิ่วไม่สนใจเผยหานโจวอีกต่อไป เธอก้มลงเก็บชามเปล่าในมือเขา แล้วก้มหน้าออกประตูไปอย่างเงียบ ๆ
นอกกระท่อมเพิงท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ มีเพียงความมัวหมองสีเทา ขอบฟ้าเหมือนแผ่นตะกั่วที่ถูกฝุ่นควันขัดจนด้าน พอลมพัดมา อากาศก็มีกลิ่นโลหะเก่าและเนื้อเน่าปะปน ราวกับแม้แต่ออกซิเจนก็ยังมีกลิ่นสนิมเหล็กติดอยู่หน่อย ๆ
ที่หน้าประตูบ้านทุกหลังจะมีถังพลาสติกหนึ่งใบไว้รองน้ำฝนและน้ำหิมะ ซึ่งเป็นแหล่งน้ำใช้ในชีวิตประจำวันที่หาได้ไม่มากนักในแดนร้างตอนนี้
หลินจิ่วนั่งยองอยู่หน้าถังน้ำ เปิดฝาออก