กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 142 ตระกูลฝ่ายแม่ที่เรียกกัน
ซ่งชิงไต้ชะงักค้างกลางคันที่กำลังลุกขึ้น ก่อนเงยหน้ามองไป
เสิ่นเจิ้งเฉิงสบตากับไป๋เสวี่ยเจินอย่างรวดเร็ว กลืนน้ำลายแล้วฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เอ่อ... พ่อรู้ว่าลูกยังคับแค้นใจ คงไม่อาจสลายไปได้ในเวลาอันสั้น”
“แต่ไม่ว่ายังไง พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ”
“ต่อจากนี้... กลับบ้านมาเยี่ยมบ่อย ๆ จะมากินข้าวสักมื้อ หรือนั่งคุยกันสักหน่อยก็ได้”
“ที่บ้านมีห้องของลูกอยู่เสมอ เป็นที่พึ่งพิงของลูกตลอดไป”
ไป๋เสวี่ยเจินรีบพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ด้านข้าง “ใช่แล้วชิงไต้ ผู้หญิงอย่างลูกอยู่ข้างนอกตัวคนเดียว ไม่มีใครคอยดูแลเอาใจใส่ข้างกาย พวกเราก็วางใจไม่ได้ มีตระกูลฝ่ายแม่อยู่ อย่างน้อยก็ยังพอมีที่พึ่ง หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ยังมีคนคอยออกหน้าปกป้องลูก”