ตอนที่ 127 ความรักไม่ใช่การล่า หากคือการปลูกต้นไม้

ตอนที่ 127 ความรักไม่ใช่การล่า หากคือการปลูกต้นไม้

เสียงนั้นถูกส่งผ่านลำโพงบนปลอกคอไปยังอีกฝั่ง

ในภาพ ซ่งชิงไต้กำลังจะเดินออกจากห้องแต่งตัว ทว่าเท้ากลับชะงักกึก

เธอยืนนิ่งแข็งค้างอยู่หลายวินาที ก่อนค่อย ๆ หันกลับมา กวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง

แมวสีเทาเอียงศีรษะ มองเธออย่างไร้เดียงสา

ซ่งชิงไต้ก้มตัวลง อุ้มแมวสีเทาขึ้นมาทันที แล้วจ้องตาของมันพลางถามอย่างจริงจังว่า “ฮุยไจ่ไจ่ เมื่อกี้นี้เธอได้ยินใครไอหรือเปล่า”

แมวสีเทาเอียงศีรษะ ก่อนร้อง “เหมียว” อย่างเอื่อยเฉื่อย

รูม่านตาของซ่งชิงไต้สั่นไหว “เธอก็ได้ยินเหมือนกันใช่ไหม! ฉันไม่ได้หูแว่วไปเองใช่ไหม!”

เธอรีบกวาดตามองซ้ายขวาหน้าหลังอีกรอบ เพื่อยืนยันว่าในห้องแต่งตัวไม่มีคนที่สองอยู่จริง ๆ