กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 37 อันหย่ารู้จักวัดแห่งนั้น
ตอนเจ็ดโมงยี่สิบตอนเช้า นาฬิกาปลุกในหอพัก 206 ดังผลัดกันขึ้นมาถึงสามรอบ ในที่สุดก็ถูกฉางเหยียนเหยียนกดปิดไปในคราวเดียว
ซ่งชิงไต้คลานลงมาจากเตียงอย่างสะลึมสะลือ ดวงตายังลืมไม่เต็มตื่น อาศัยความคุ้นชินของกล้ามเนื้อคลำทางไปหน้าอ่างล้างหน้า หยิบแปรงสีฟัน แล้วก็หยิบยาสีฟัน บีบลงบนขนแปรงท่อนหนึ่ง
อันหย่าเบียดตัวเข้ามาจากด้านหลัง คาบแปรงสีฟันไว้ในปาก ยื่นหน้าเข้ามาถามเธออย่างอู้อี้ “คราวนี้ฝันเห็นไหม”
ซ่งชิงไต้พยักหน้า ยัดแปรงสีฟันเข้าปาก แปรงไปมาสองสามที พูดทั้งฟองเต็มปากว่า “อืม หนานหนานป่วยแล้ว”
แปรงสีฟันของอันหย่าชะงักไปนิดหนึ่ง “ที่ว่าป่วยคือยังไง ป่วยเป็นอะไร”
“ไม่รู้สิ” ซ่งชิงไต้บ้วนปาก เช็ดมุมปากเบา ๆ “เธอดูอ่อนแอมากทั้งตัวเลย”
“แล้วเธอได้พูดอะไรกับเธอบ้างไหม”