กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 357 ลูกชายอกตัญญู
แม่สามีกับลูกสะใภ้กำลังออดอ้อนกันอยู่ตรงนี้ ชาวเขตบ้านพักทหารยังไม่ชินกับภาพนี้ จึงอดลูบแขนที่ขนลุกซู่ไม่ได้
เจียงม่านไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร อย่างไรก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการที่ตัวเองมีความสุข
ขณะที่กำลังคุยกัน เจียงเว่ยกั๋วก็ออกมาเรียกให้พวกเธอกลับบ้านไปกินข้าว
เจียงม่านตาเป็นประกาย “ไปกันเถอะ แม่ กลับบ้านกินข้าว”
“ไป ๆ”
แม่สามีกับลูกสะใภ้คล้องแขนกัน เดินกลับบ้านไปกินมื้อกลางวัน ส่วนผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็ทยอยลุกกลับบ้านไปทำอาหาร
“เฮ้อ บ่ายนี้เว่ยกั๋วก็ต้องไปแล้ว ไว้เจอกันครั้งหน้าอาจได้เห็นเขาในละครโทรทัศน์”
“นั่นสิ”