กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 216 เริ่มกินกันแล้ว
ในลานบ้านมีหลอดไฟห้อยอยู่ดวงหนึ่ง แต่กำลังไฟไม่มาก แสงสลัว เจียงม่านยังมองเห็นความกระวนกระวายและไม่มั่นใจในดวงตาของเจียงเว่ยกั๋วได้ชัดเจน
นับว่าหาได้ยากจริง ๆ
แต่พอคิดให้ดี ก็เข้าใจได้
เจียงเว่ยกั๋วอายุสี่สิบแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ออกจากเมืองหลิน ระยะทางที่ไกลที่สุดที่เคยไปคงเป็นหมู่บ้านตระกูลเฉินเพื่อไปไหว้สุสานเฉินหงอวิ๋น
ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่ได้กินอาหารทะเล มีอยู่ไม่กี่ครั้งก็เป็นสาหร่ายทะเลกับของแห้งที่เจียงม่านหิ้วกลับมา
มันแตกต่างจากหอยนางรม กุ้งตัวใหญ่ และปูสด ๆ ที่วางอยู่ตรงหน้ามาก
มีของวางอยู่เต็มหน้า เจียงเว่ยกั๋วกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องจัดการอย่างไร