กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 122 นายต้องรับผิดชอบฉัน
เจียงม่านไม่ได้สังเกตสีหน้าแข็งทื่อของชายข้างกาย หรือท่าทางการเดินที่เริ่มแปลกไป ยังคงเล่าเรื่องคืนนั้นต่อ “ทีหลังตอนฉันดูความวุ่นวายสนุกสนาน
คนนั้นยังกระโดดลงมาจากหลังคาด้วย”
เสิ่นจิงเจ๋อ “...”
ไม่ต้องเล่าต่อแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาไม่อยากพูดถึงไปทั้งชีวิต
ถ้าเป็นปกติ ความสูงแค่นั้นย่อมไม่มีปัญหา ใครจะไปรู้ว่าหลังหิมะตกอยู่หลายวัน พื้นดินถูกเหยียบจนกลายเป็นโคลนปนน้ำ
พอตกกลางคืนก็กลายเป็นน้ำแข็ง แล้วยังถูกเตะเข้าอีกที ตอนกระโดดลงมาเขารู้สึกเหมือนขาจะแตก
ตอนกลับถึงเรือนรับรองก็ถูกสวีเฉียนจิ้นเจ้าหมอนั่นหัวเราะเยาะเสียยกใหญ่
มองดวงตาสดใสของเจียงม่าน จู่ ๆ เสิ่นจิงเจ๋อก็รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสเหมือนกัน