กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 420 พวกนายมีวาสนาต่อกันสองชาติ
นางไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเหลียงเมี่ยวซิน หรืออาจจะบอกว่าไม่ได้ใส่ใจเก็บมาคิด
“ตอนนี้เธอพักรักษาตัวให้หายดีก่อนสำคัญที่สุด เรื่องอื่นวางพักไว้ก่อนเถอะ”
เหลียงเมี่ยวซินยิ้มบาง ๆ พึมพำว่า “แต่ว่า ฉันไม่มีบ้าน แล้วก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเลย”
“บ้านฉันก็คือบ้านเธอ พ่อแม่ฉันก็คือพ่อแม่เธอ” เสิ่นหลีกอดนางไว้พลางพูดด้วยความสงสารจับใจ “พอดีฉันเองก็ไม่มีพี่น้อง หลายปีมานี้อยู่คนเดียวก็เหงาเหมือนกัน เธอเป็นพี่สาวฉันนะ ต่อไปย้ายไปอยู่บ้านฉันเถอะ”
เหลียงเมี่ยวซินกอดเสิ่นหลีแน่น หยาดน้ำตาคลอเบ้า “เธอรู้ไหมเสิ่นหลี เธอเป็นเพื่อนคนแรก เป็นพี่น้องคนแรกของฉันเลยนะ”