กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 316 ถ้าเธอมีชีวิตอยู่พอแล้ว ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะส่งเธอไปปรโลก
หัตถ์ที่บีบคอเขาแน่นราวกับคีมเหล็ก บีบรัดเข้าเรื่อย ๆ อย่างไม่หยุดยั้ง ไม่นานเขาก็ไม่อาจหายใจได้
เขาตาเหลือก กวัดแกว่งแขนขาตะเกียกตะกายดิ้นรนไม่หยุด เห็นชัดว่าใกล้จะขาดใจตาย
ในช่วงเวลานั้นเอง วิหารพุทธะด้านหลังพลันมีเสียงดังเพียะ ปลาไม้ที่วางอยู่หน้าพระพุทธรูปร่วงกระแทกพื้น แตกแหลกเป็นเสี่ยง
ทว่าเพียงเสียงเบา ๆ เสียงนี้ เหลียงเมี่ยวซินที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารกลับได้สติขึ้นมาในชั่วพริบตา
หัตถ์ขวาคลายออก เหลียงเชาล้มพับลงไปกองกับพื้นดังผลุบ
เขารู้สึกว่าลำคอเป็นอิสระ จึงนอนคว่ำอยู่กับพื้นราวกับหมาตาย สูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปากคำโต ๆ อย่างกระหาย