กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 87 ยอมจำนนไม่น่าอาย
พี่เสือตกใจจนกรีดร้อง ทว่าปิ่นปักผมหยกในหัตถ์ของเจิ้งชวนกลับหยุดลงตรงจุดที่ห่างจากดวงตาของเขาเพียงไม่กี่มิลลิเมตร
ใบหน้าของพี่เสือซีดเผือด ยามมองดูปิ่นปักผมที่อยู่ห่างจากดวงตาเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เขาก็รู้สึกหนังศีรษะชาดิกขึ้นมาวูบหนึ่ง
หากหัตถ์ของเจิ้งชวนขยับแม้เพียงนิด ดวงตาข้างหนึ่งของเขาก็คงต้องบอดไปแล้ว
“พวก นายจะคุยด้วยเหตุผลดี ๆ ได้หรือยัง ถ้าได้ เราก็คุยกัน แต่ถ้าไม่ได้ หลังจากฉันทำลายตาแกไปข้างหนึ่งแล้วพวกเราค่อยคุยกันต่อดีไหม”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นเยียบของเจิ้งชวน พี่เสือก็เริ่มขยาดกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว
ทว่าการจะยอมจำนนต่อคนแปลกหน้า เขากลับทำใจยอมรับไม่ได้ จึงกัดฟันพูดว่า “ได้ ๆ เจ้าหนู หากแกแน่จริงก็บอกชื่อเสียงเรียงนามของแกมา”
“เจิ้งชวน” เจิ้งชวนบอกชื่อของตนเองออกไป