ตอนที่ 297 มโนได้ แต่อย่าให้มันหลุดโลกเกินไป

ตอนที่ 297 มโนได้ แต่อย่าให้มันหลุดโลกเกินไป

เวลาผ่านไปไม่นาน ขบวนก็เข้าสู่เขตแดนของตระกูลหนานกง

“ฝ่าบาทเสด็จแล้ว พวกเจ้ายังไม่รีบออกมารับเสด็จอีก!”

ด้านหลังของอวี๋ซี แม่ทัพหญิงร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเบาสีขาว ประดับพู่แดงบนหมวกเกราะ ตะโกนก้องลงไปด้านล่างด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

รากฐานของตระกูลหนานกงไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลซู แม้ศาสตร์ด้านค่ายกลจะสู้ไม่ได้ แต่ค่ายกลพิทักษ์ตระกูลย่อมมีอยู่แน่นอน

พอสิ้นเสียงตะโกนนั้น บรรดาบรรพชนในแดนบรรพบุรุษของตระกูลหนานกงต่างลืมตาขึ้นด้วยความตกใจและไม่แน่ใจ ชั่วพริบตาถัดมาก็หายวับไปจากแดนบรรพบุรุษ

ค่ายกลพิทักษ์ตระกูลหนานกงเปิดออก หนานกงจื่อผู้เป็นผู้นำตระกูล พร้อมด้วยผู้อาวุโสอีกหกคน และคนเฒ่าคนแก่อีกสิบกว่าคนที่ออกมาจากแดนบรรพบุรุษ ต่างปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

มองทะลุม่านค่ายกลไป ยังเห็นคนในตระกูลจำนวนหนึ่งแหงนหน้ามองขึ้นมากลางเวหา

“ถวายบังคมฝ่าบาท”

“กระหม่อมไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา จึงไม่ได้ออกมาต้อนรับแต่แรก รู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”