ตอนที่ 283 ใคร ๆ ก็ชอบด่าข้า

ตอนที่ 283 ใคร ๆ ก็ชอบด่าข้า

ยามราตรีมาเยือน

ม่านความมืดบนท้องนภาแผ่คลุมทุกสรรพสิ่ง เรือนพักเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง เปลวเทียนบนเชิงเทียนไหวระริกเป็นพัก ๆ คล้ายคุณหนูในห้องหอที่เพิ่งหัดร้องรำทำเพลงแล้วยังเอียงอาย

กลางดึก แสงจันทร์อันเย็นเยียบสาดส่องลงสู่ผืนดินจากทิศประจิม

อวี๋ซียืนอยู่หน้าประตูเรือน สายลมราตรีหวีดหวิวพัดผ่าน ชุดสีแดงเพลิงอันเย้ายวนพลิ้วไหวตามแรงลม ชายเสื้อสะบัดฟุ้ง เส้นผมดำขลับสามพันเส้นปลิวไสวไปมา ดูยุ่งเหยิงอยู่บ้าง

ถึงกระนั้น ก็ยังไม่อาจบดบังความงามอันเย้ายวนตามธรรมชาติของคนงามใต้แสงจันทร์ ขนตายาวงอนเชิดขึ้นเล็กน้อย ใบหน้างดงามแหงนรับแสงจันทร์ เพียงเหลือบมองแวบเดียว ก็ยากจะหาคำใดมาพรรณนาความงามอันเย้ายวนและแปลกตานี้ได้

“ผู้อาวุโสเซวีย รบกวนด้วยนะขอรับ”