กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 177 หลบไปตั้งหลัก
เวลาล่วงเลยมาจนเย็น ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงอาทิตย์อัสดงสีแดงฉาน สายลมยามพลบค่ำพัดผ่านผืนดินอย่างอ่อนโยน ให้ความรู้สึกสบายจนเคลิบเคลิ้ม
ที่เรือนหลัง ประตูห้องอาบน้ำถูกเปิดออก อวี๋ซีเดินออกมาด้วยสีหน้าผ่อนคลายสบายตัว นัยน์ตายั่วยวนแฝงแววครุ่นคิด พอเขาก้าวเดิน ขนตายาวพลันขยับไหว ดวงตาคู่งามกวาดมองดูเป็นประกาย ผสมผสานความงามหยาดเยิ้มเข้ากับความสงบเรียบร้อยได้อย่างลงตัว
ลมเย็นพัดเอื่อย พัดเอาปอยผมตรงหน้าผากของเด็กหนุ่มปลิวไสว ทุกท่วงท่ายามเยื้องกรายดูงดงามมีเสน่ห์ ราวกับไม่ได้เป็นคนบนโลกมนุษย์จริง ๆ