ตอนที่ 157 เมืองเย่ไห่

ตอนที่ 157 เมืองเย่ไห่

ยามพลบค่ำมาเยือน แสงสนธยาตรงขอบฟ้าไกลค่อยๆ เลือนหายไป เมฆาสีแดงชาดแผ่ปกคลุมเหนือยอดเขาราวกับม่านหมอก

รอนแรมมานานกว่าสองเดือน ในที่สุดพวกชีหลานก็มาถึงจุดหมาย เข้าสู่แถบหรงเหลียน เบื้องล่างมีเมืองโบราณตั้งตระหง่าน กำแพงเมืองด่างพร้อยบางจุดผุพังไปตามกาลเวลา มีร่องรอยซ่อมแซมปะติดปะต่อ บ่งบอกถึงอายุขัยอันยาวนานของเมืองเก่าแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี

พอมองลงมาจากราชรถเหินฟ้า สายตาก็ปะทะแต่ความเวิ้งว้างแห้งแล้ง ลมบ้าหมูหวีดหวิวพัดฝุ่นทรายและเศษหินปลิวกระจายตลอดเวลา หากจะเทียบกับทะเลทราย คงมีเพียงพืชพรรณแคระแกร็นบางตาบนเนินเขาเตี้ยๆ เท่านั้นที่พอใช้แยกความต่างได้