ตอนที่ 128 ทอดแหจับ

ตอนที่ 128 ทอดแหจับ

ราตรีมืดมิด สรรพสิ่งเงียบสงบ เมฆบนฟ้ากลายเป็นสีเทามัวซัว แนวป่าเขาไกลลิบกลืนเป็นผืนเดียวกันจนแยกไม่ออก

ลมกลางคืนพัดวูบหนึ่ง พาเอาไอเย็นยะเยือกโชยมา

กลางเวหา แสงสีทองดั่งดาวตกพุ่งดิ่งลงมา ทะยานมุ่งหน้าไปทางทิศหนึ่งอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็บินข้ามขุนเขาใหญ่ไปลูกหนึ่ง

อวี๋ซีค่อยๆ ช้อนดวงตายั่วยวนขึ้น หันไปมองชีหลานแวบหนึ่ง

เดิมทีเขาคิดจะเหาะไปเอง แต่นางกลับบ่นว่าเขาช้าเกินไป สภาพตอนนี้เลยกลายมาเป็นอย่างที่เห็น

เขาโดนนางหิ้วไว้แนบอก เหมือนแม่เหยี่ยวเฉี่ยวลูกเจี๊ยบไม่มีผิด

เจอแบบนี้เข้า อวี๋ซีเลยได้แต่เงียบกริบ ฝีมือสู้เขาไม่ได้ ขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์