ตอนที่ 120 การเดินทางสู่เป่ยปัง

ตอนที่ 120 การเดินทางสู่เป่ยปัง

ยามเช้าตรู่ ไอหมอกในหุบเขามักจะหนาทึบและเคลื่อนไหวคึกคักที่สุด พอมองลงมาจากที่สูงจะเห็นเป็นสีขาวโพลนไปทั่ว บดบังทัศนียภาพอันงดงามเอาไว้จนมิด ราวกับว่าในช่วงเวลานี้สรรพสิ่งล้วนเป็นของพวกมัน และเอาแต่ใจจนไม่ยอมให้ใครได้ชื่นชม

สายลมเช้าพัดผ่านเนินเขา ลอยสูงขึ้นสู่ฟากฟ้า ความเย็นเยียบปนกลิ่นหอมจางๆ ของดินและต้นหญ้า ช่วยปัดเป่าความงัวเงียที่ยังซุกซ่อนอยู่ลึกๆ ของสรรพสิ่งยามตื่นนอนให้หมดไป

บนราชรถเหินฟ้าเผิงเพลิง เด็กหนุ่มในชุดสีแดงเพลิงสะดุดตาเดินออกมาจากห้องด้านหลัง ใบหน้างดงามหมดจดดูหมดอาลัยตายอยากอยู่บ้าง เส้นผมดำขลับยาวสลวยจรดเอวก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง