ตอนที่ 110 ไม่เกรงกลัวเพราะมีที่พึ่ง

ตอนที่ 110 ไม่เกรงกลัวเพราะมีที่พึ่ง

อวี๋ซีมองผลไม้ปราณรูปร่างแปลกตาหลายชนิดบนโต๊ะ ดวงตากะพริบเบาๆ สองที เขายันสองมือกับที่นอนด้วยท่าทางอ่อนเพลียอย่างยิ่ง หมุนเวียนพลังปราณ ส่งไอเย็นเยียบสายแล้วสายเล่าจากท่อนล่างแล่นขึ้นไปถึงหว่างคิ้ว แล้วพ่นลมหายใจเย็นยะเยือกออกจากริมฝีปากบางที่ค่อนข้างแห้งผาก

ปลายเท้าขาวเนียนอมชมพูแตะลงบนพื้นไม้เนื้อแดงเบาๆ เขาก็ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน นัยน์ตามีเสน่ห์คู่นั้นทอประกายไอหนาวจางๆ

พลังปราณเหมันต์ชำระล้างทั่วร่าง ทำให้เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที สภาพร่างกายไม่ปวกเปียกหมดแรงเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป แต่โดยรวมแล้วก็ยังดูงัวเงียอยู่บ้าง