กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 102 เสี้ยววินาทีวิกฤต
ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านผืนป่าทึบสุดลูกหูลูกตาอย่างแผ่วเบา แสงอาทิตย์อัสดงสีแดงชาดค่อย ๆ ลับขอบฟ้าไป สรรพสิ่งถูกย้อมด้วยสีหมองหม่น เป็นสัญญาณว่าพลบค่ำได้ปิดฉากลงแล้ว
“แค่นี้ก็จะทนไม่ไหวแล้วหรือ น่าเบื่อจริง ๆ” เจี่ยงอู่เยว่มองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ถูกนางทรมานจนร่อแร่เจียนตายด้วยแววตาเบื่อหน่าย นัยน์ตานางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดอีกครั้ง
นางยื่นมือซ้ายออกไป คว้าเอากระบี่สั้นของเด็กหนุ่มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้ ตัวกระบี่ยังคงเปล่งประกายเย็นเยียบจาง ๆ พอนางตวัดเบา ๆ ใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมากลางอากาศก็ขาดเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย