ตอนที่ 67 ข้อสันนิษฐานอันบ้าบิ่น

ตอนที่ 67 ข้อสันนิษฐานอันบ้าบิ่น

ยามเช้าตรู่ สรรพสิ่งเริ่มตื่นจากหลับใหล สายลมเช้าพัดพาความเย็นเฉียบเฉียดผ่านไหล่เขาตรงขึ้นสู่ยอดดอย

กลิ่นหอมจางๆ ของต้นหญ้าปนกับไอหมอกบางเบาทำให้อวี๋ซีค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาอันเย้ายวนมีประกายเย็นเยียบพาดผ่าน ก่อนที่ความหนาวเหน็บนั้นจะจางหายไปในพริบตา

กองไฟตรงหน้าดับมอดไปแล้ว เหลือเพียงเศษถ่านไม้ประปรายกับขี้เถ้าที่พร้อมจะปลิวหายไปตามแรงลม

“แม่นางฟู่ แล้วองค์รัชทายาทเล่า?” อวี๋ซีค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน พลางมองไปยังฟู่อี้ที่กำลังนั่งย่างกระต่ายทั้งตัวอยู่ข้างๆ

เพราะมีชีหลานอยู่ด้วย เมื่อคืนฟู่อี้จึงรู้ความพอที่จะไม่เข้าไปใกล้ทั้งสองคน แต่เลือกจะมาก่อกองไฟอยู่คนเดียวตรงนี้แทน

“อ๋อ... นายท่านไปทำธุระตรงหลุมยักษ์ที่ถล่มนั่นน่ะ...” ฟู่อี้เงยหน้าขึ้น มองเด็กหนุ่มชุดแดงที่เดินมาหยุดตรงหน้าตน